رها می‌خواهم زندگی کنم

از بلوار که پیچید توی خیابون سپهر، یه نفر دیگه هم پیاده شد . من مونده بودم با یه خانم دیگه که آخر خط پیاده میشدیم . یهو انگار همه چی قاتی پاتی شد . صدای ضبط رو تا آخر بلند کرد و دو تا دستاشو گذاشت روی فرمون و شروع کرد به بشکن زدن و درحالیکه بشکن میزد و بالا مینداخت ، با سر اشاره کرد به بالای خیابون وخودش هم همراه خواننده با صدای بلند شروع کرد به خووندن : از اون بالا کفتر می آیه یک دونه دختر می آیه ...........

۵۵ سال را شیرین داشت بلکتم بیشتر ... مسافرکش غیرقانونی هم نبود . از این تاکسی هائی بود که اسمشون رو گذاشتن " راهی " . اولش هم خیلی جاسنگین و تقریبا" اخمو بود. حتی با یه مسافر سر پول خرد یه نموره بگومگو کرد. پیکانش نو نبود . سرووضعش هم به پیکانش میخورد . مخلص کلوم هیچ حرکت نامعقولی بعد از حدود سه ربع رانندگی ازش ندیدم . سرعتش مناسب و سبقت و ترمزکردن و کمربند ایمنی بستنش هم بجا و بقاعده بود. یه چشم زخم آبی هم پائین داشبوردش آویزوون بود . لپ مطلب هیچ چیز غیر عادی در سرتاپای این مرد که بعد از حرکات عجیبش بهش دقت کردم وجود نداشت . یه ایرونی بود ... خالص ... با تمام مشخصات یه راننده خطی محترم ۵۵ ساله عیالوار ...

حالا چی شد و چرا اینجوری شد منکه سردرنیاوردم . بلندکردن صدای ضبط و بشکن و بالا بنداز رو میگم . یعنی یه آهنگ میتوونه اینجور نقاب از صورت آدما برداره و از خود بیخودشون کنه . در تاثیر موسیقی روی افراد شکی نیست ولی این دیگه خیلی قاط زده بود. سرعتشو بقدری کم کرده بود که من فکر کردم ماشینش از سربالائی نمیکشه . ولی اون خیلی راحت دوباره بشکنی زد و درحالیکه دخترک محجبه !!! دیگری را با انگشت نشان میداد باز بلند بلند خواند که : سیاه ( نمیدونم چی چی ) جان جان تو مارو دیوانه کردی ....

خلاصه کاری کرد که در عرض همین دو سه دقیقه رفت رو اعصابم . بخصوص که با نگاهش از توی آینه عقب رو تحت نظر داشت و شاید میخواست عکس العمل مارو ببینه . طاقت نیاوردم .  گفتم پیاده میشم . نشنید . داد زدم : آقا نگر دار ... که نگهداشت . پیاده شدم . اون خانوم هم پیاده شد . کرایه شو دادیم . خندید . شاید فکر میکرد تا آخر کنسرتش باید بمونیم . یه دقه واساد و بعد گازشو گرفت و رفت سربالائی ...

در حالیکه نفس نفس میزدم و سربالائی رو بالا میرفتم داشتم به این فکر میکردم که چرا این مرد مودب و اخمو و موقر یهو به این شکل دراومد ... اولش که کلی حرص خوردم . بعد فکر کردم که شاید حق داشته . از صبح دنده صدتایه قاز عوض کرده با هزارنفر کل کل کرده ... به هزار نفر باج داده . توی خونه مشکل داره . حتما" به دخترش سختگیری میکنه . حالا میبینه توی این خیابون نه چندان بالای شهری، دخترکان گل و گلاب با این مانتوهای که به بلوز میگن زکی و این روسری ها که مث یه روبان از اینطرف سرشون به اونطرف رفته و خرمن مو از پشت سر و کاکل مش شده و خوشرنگی که از جلوی سر جرقه در میکنه و اون شلوارای خوکشل خوکشل نصفه نیمه که خدائیش از صد تا لخت و پتی بودن تحریک کننده تره ، جولون میدن ... وقتی میبینه که زندگی اون چیزی نیست که فکرشو میکرده ... وقتی می بینه عمر گرانمایه چه آسان گذشت . وقتی می بینه بابا حتما" بهشت همینجاست و حور و پریها همین دور و بر خودشن و این بیچاره دست بدهن که دیگه نه جوونیشو داره و نه پولشو داره و شب باز همین پیکانه و خودشه و خرج زندگی و بچه ها و زن ساده خودش .... حق داره که با شنیدن یه آهنگ شاد بیخیالی رو طی کنه و یه لحظه خودشو بذاره جای جوونای امروزی و همراه اونا بخوونه ... کار بدی کردم که عیششو منقض کردم . باید میذاشتم تا آخر کنسرتش اجرا کنه .... شاید هم باید تشویقش میکردم ....

ملت شریف و آزاده ایران :   بفرمائید . کیک زرد آماده است ... نوش جان

آخ که چقدر مزه ی این کیک زرد ، دستپخت کلی مقام و مقامات با کلی افاضه و افاضات و انتفاضه وانتفاضات و انتحار و انتحارات و افتخار و افتخارات همراه با اجرای حرکات موزون جوانهای جای جای این سرزمین با لباسهای محلی و ریتم موزون ا... اکبر و صلوات  و پخش شیرینی و نقل و نبات و با اعلام رسمی و غیر رسمی دست زدن و سوت زدن و شیشکی بستن ممنوع ، شیرین و خوبه .

و این تلفیزیون توپ توپ توپ که پنج کاناله مراسمو پخش میکنه بی سانسور و فیلترینگ ، چقدر خوبه . چقدر این انرژیهای دستی و غیر دستی و هسته ای و غیر هسته ای و الکتریکی و غیر الکتریکی و ماشینی و الاغی خوبن ... چقدر هدیه کردن کیک زرد خوبه ... چقدر مجری برنامه خوبه ... چقدر افتخار خوبه ... چقدر انتحار خوبه ...

و چقدر خوبی تو که مجبوری بشینی و تماشا کنی و انقدر افتخار کنی که افتخارت دیگه زیادی بالا بزنه و دیگه نری توی کوچه و داد بزنی و بازم بگی که انرژی هسته ای حق مسلم ماست و اگه به ما حقمون رو ندن چه ها که نکنیم . انتحار میکنیم و شهادت میکنیم و شهید میشویم و خلاصه هرجاش رو که بگیری به نفع ماست . این کیک زرد حق ماست . حالا هم که توی سفره ماست . نوش جونمون ...

کیک زرد آماده است . با ۲۸ شمع روشن که روش قطار شده به نشانه ۲۸ سال اقتدار و افتخار و اختناق و سرکوب و کشت و کشتار ... برماست که شادی کنیم تا کم نیاوریم که کار دیگری از مابر نمی آید . این کیک زرد تقدیم به همه ملت علی الخصوص پا برهنه ها و کارتن خوابها و بچه ها و زنهای خیابانی و بیکاران و درمانده ها و جماعت گشنه ی روستاهای دورافتاده و شهرکهای حاشیه ای و غیر حاشیه ای و ... و .... شاید که دیگه دست از سر این دولت مردمی بردارند و دیگه خواستار نفت سر سفره هاشون نشن ، بلکتم به همین انرژی هسته ای و افتخارات ناشی از اون رضایت بدن و دست از سر کچل دولت بردارند . راستیاش بنظر من که کیک زرد خیلی خوشمزه تر از نفت و بنزینه .

 حالاست که همه ممالک دیگر از ما بترسن و و ادبیات ماهم در رابطه با ممالک دیگر تغییر کند و بجای جواب سلامشون فقط یه سری تکون بدیم و اگه بخوان روشونو زیاد کنن ، حالشونو بگیریم و خلاصه بزنیم تو پک و پوز همه اون کشورهائی که کیک زرد دارن و یا ندارن . فقط بورکینا فاسو و اوگاندا و سنگال و سوریه و چند تا گدا گشنه دیگه رو هواشونو داشته باشیم و بهشون از همین کیک زرد تعارف کنیم و خلاصه حالی به حولی ... خدایا ما که سیر شدیم ، گشنه ها رو مرگ بده .

راستیاتش نه از انرژی هسته ای چیزی سرم میشه و نه حالشو دارم که پرس و جو کنم چی به چیه ؟ فکر کنم بیشتر اون کسانی هم که توی اون مراسم نشسته بودن یا از تلفیزیون نگا میکردن و افتخار میکردن اونا هم درست و حسابی نمیدونن که اورانیوم غنی شده بغیر از مصارف صلح آمیز !!! به چه دردائی میخوره . علم حد و حساب نداره . کاش همینطور باشه که میگن و این هدیه آسمانی فقط بخاطر مصارف صلح آمیز و پز دادن و رو کم کنی و افتخار کردن ما به دنیا درست شده باشه و عواقب دیگه هم نداشته باشه . نکنه روزی بیاد و دوباره مراسم بزارن و یهوئی مارو ذوق زده کنن که بگن ما امروز با افتخار بمب هسته ای را تقدیم شما میکنیم . چه میدونم صلاح مملکت خویش خسروان دانند و بس ...

ما ونگی میزنیم . پستونک انرژی هسته ای و جغجغه کیک زرد تا مدتها خفه مان خواهد کرد ...

  اول از همه این دوتا عسک رو ببینین تا بعد بریم بببینم تعطیلات نوروز را چگونه گذروندیم ؟ آخه نه  اینکه این سال سال سگه  و باید دنیا به کامشون باشه آخه ....  

هروقت خودم به این عسکا نگا میکنم یهو توی ذهنم میاد که  : " من سگ نیستم  ولی سگا رو دوست دارم ". چه سگای چاق و چله گردنه حیران مسیر جاده انزلی به اردبیل و چه سگای لاغر و مردنی ساحل انزلی رو ...

حالا بریم سراغ اصل موضوع یعنی " تعطیلات تمام نشدنی نوروز ".... دردسرتون ندم که این جماعت دلسوز و مهربان و انساندوست در راستای اندیشه های خیرخواهانه و مردمی  و با حفظ حق مسلم دانستن انرژی هسته ای برای خود ( که تماما" از نیات پاک دولت حاکم بر ملت سرچشمه میگیرد ) ، بهترین راه حل را برای بیرون آمدن ما از از ناراحتی و سوگ و ماتم ، سفر دانستند و خلاصه مارا در ماشین نهادند و با هزار ترفند و حیل به سمت سرعین بردند . هرچند که ناز میکردم ولی راستشو بخواین بدم نمیومد که مدتی از این جو غمبار و مصیبت زده و دردناک دور شوم . شاید به زندگی عادی و روزمرگی خودم برگردم . جاده انزلی به سرعین یکی از زیباترین جاده های ایران است . موقع رفتن که بعداز ظهر بود از شدت مه چشم چشم را نمیدید .( چقدر خوشحالم که اشکای منو هم نمیدیدن) ... به سرعین که رسیدیم استراحتکی و  فردا صبح تصمیم گرفتن برن پیست اسکی آلواریس . دیدن کوههای پربرف و هوای مطبوع جوری این جماعت دلسوز را جوگیر کرد که مسئولیت اصلی خودشان را که تغییر روحیه ما باشد ، فراموش کرده و تا میتوانستند برف بازی کردند و نظربازی کردند و حال و حول کردند و  به اندازه ای که " اندی " گفته بود  خوشگلها رقصیدند و دست افشانی و پایکوبی نمودند . وقتی توی ماشین برمیگشتن یه هاله کم جون از شرم روی صورتشون کشیدن و گفتن که ببخش چون تقصیر هوای کوهستانه ... اصلا" تعجب نکردم اگه سال پیش بود و من این کوله بار اندوه رو روی دوشم نداشتم منم همراه همین خوشگلای دخمر و پسر که گاها" چندتائیشون سبیل از بناگوش دررفته بودن و با این هیبت غریب موهای بلندشون رو هم از پشت سر بسته بودن همراه و همگام میشدم . افسوس که که در تمام این مدت این غم لعنتی بد جوری دست و پای دلم رو بسته بود چونانکه مث زنای عهد عتیق یه تسبیح که از مادردوستم گرفته بودم توی دستم بود و انواع واقسام دعاها و فاتحه ها ورد زبونم . راستش توی این مدتی که از مرگ مادرم گذشته یه جورائی وصف ناشدنی شده ام !!! به احضارارواح و خواندن  اوراد و ادعیه و فال و ایضا" تعبیر خواب و اینجور چیزا عجیب  اعتقاد پیدا کرده ام که امیدوارم از سرم بیفته . در بازگشت از سرعین مناظر زیبای طبیعت اعم از جنگل و دشت و بوی گند گل و زر زر بلبل و شر شر آب و تابیدن گهگاهی آفتاب، نفس آدم رو میگرفت . راستی ایران چقدر جاهای دیدنی داره . همچین از خودم بیخود شده بودم که بی اختیار گریه میکردم . تمام عسکائی که از من گرفتن شکل بخت النصره . الان فکر میکنم اگه این جماعت که بیشتر دوست و فامیل بودن منو با خودشون نبرده بودن خیلی خیلی راحت تر بودن و بهشون بیشتر خوش میگذشت . فکر میکنم با هرباردیدن من عذاب وجدان میگرفتن . حالا شاید بعدا " ویرم گرفت و یه عسک بخت النصری خودمو گذاشتم اینجا تا باورتون بشه و دیگه هیچوقت هوس کار خیر کردن و عوض کردن روحیه افراد بسرتون نزنه . سفر با آدمائی مث من و در شرایط من ...

به انزلی رسیدیم . من از این شهر خاطره های خوبی ندارم . ولی از حق نگذریم که چه حالی داشت ... بارون و صدای دریا و مه و رطوبت . باد سردی که از جانب دریا میومد مجبورت میکرد که کاپشن زمستونیت را هرچه بیشتر روی سرت بکشی. مهمانسرای جهانگردی انزلی بودیم . اینطرف دریا و اونطرف رو بجاده دشت گل زرد . دیگه لازم نبود کرم مرطوب کننده روی صورتت بمالی . دیگه لازم نبود که سشوار بکشی . باید طبیعی بود مث خود طبیعت مرطوب انزلی . بازم انزلی بهترین خیار و گوجه فرنگی و کاهو رو داشت . بازم بوی برنج هاشمی دودی فضا رو پر میکرد. بازم انزلی قایقرونا رو داشت که بیکار بودن چون ازترس سرما هیچکی سوار نمی شد . بازم غازیان کوچه های اسفالت نشده داشت . از دیدنیهای این سفر ، دیدن بازارهای متعدد اجناس بقول خودشان روسی و چینی بود . مطمئنم که بیشتر جنسها یه راست از امامزاده حسن به اونجا برده میشه و البته  بد هم نیست . برای عده زیادی شغل ایجاد میشه ( توضیحا" در بیشتر بازارها فروشنده ها خانم بودن ) . 

پل انزلی به غازیان رو ساخته بودن . قبلا" اینجا یه پل کوچیک داشت که باترافیک وحشتناکی روبرو میشدی. این تنها کار مثبت شهرداری انزلی رو انقده مردم بزرگ کرده بودن و پلاکارد زده بودن و قربون صدقه شهردار و تموم کارمندای شهرداری رفته بودن که واقعا" آدم گریه ش میگرفت که ما چه ملت خوبی هستیم و چه چیزها حق مسلم ماست که خودمون نمیدونیم و بابتش باید چه پاچه خواریها کنیم و ایضا".... یه لحظه باین فکر کنید که اگه حق مسلم ما یعنی انرژی اتمی بهمون داده بشه چقدر باید دست و پای اینا رو ببوسیم و پلاکارد بزنیم و چه و چه و چه .... چه ها که نکنیم ؟ ...

شهر خیلی شلوغ بود. انواع و اقسام چادرهای زده کنار خیابونا . آخدا چی میشد من هم یه چادر واسه خودم داشتم و یه گوشه بیتوته میکردم و و تک و تنها واسه خودم و به سبک خودم واسه خودم حال میکردم . نمیشد که آخه ... از گفتنیهای دیگه رفتن تیغ ماهی به گلوی یکی از همسفران و به بیمارستان کشیدن موضوع و درآوردن تیغ از گلوی مجروح و ایضا" پیدا کردن یه کایت کنار دریا که سالم بود و  اوووووووه که تا کجاها پر کشید و به آسمان رفت ... 

یکی از بدیهای مسافرت دست جمعی  اینه که باید تابع جمع باشی . از همه چیز تاسف بار تر اینه که تا بخواهی یه لحظه تنها باشی و فکر کنی بریزن سرت  و هی بگن بهت : ( که چته ؟ خدارو شکر کن ... باید فراموش کنی . این مسئله واسه همه هست . پدر و مادر واسه کی مونده که واسه تو بخواد بمونه؟ ) و ازاین جور حرفا و انقد نصیحتت کنن که مجبور بشی یه لبخند احمقانه بزنی و از یه فرصت کوتاه استفاده کنی و بری توی حموم و شیر آب رو تا آخرش باز کنی و زیر شیر آب وایسی و تمام بغضهاتو با صدای بلند گریه کنی و راحت بشی . ازهمه چی هم بدبختی تر اینه که وقتی از حموم بیرون بیایی باید به همه توضیح بدی که از شدت گرمی آب چشات سرخ شده و ورم کرده ...

وقتی به تهرون برمیگشتیم غمگین تر از موقع رفتن بودم . خونه بی مادر ، بی عید دیدنی مادر ، بی بوسیدن دست و روی مادر ، بی عیدی گرفتن از مادر برام هیچ مفهومی نداشت و نداره . تا کی این وضعیت ادامه پیدا کنه ، خدا میدونه و خدا .... با اینحال وقتی رسیدم نفس راحتی کشیدم . زود و تند و سریع خداحافظی کردیم و نخود نخود هرکی رود خانه خود ... بعد تلفن پشت تلفن که : یارو خوب بهت خوش گذشت ها ... حالت جا اومد ؟ میدونی چند کیلو چاقت کردیم ... این همون مسافرتی بود که تو نیاز داشتی و ... و .... و ....  به خونه پناه بردم ...

 اولندش :  خونه ، خونه جای بازی واسه آفتاب و آب بود ــ پر نور واسه بیداری ، پرسایه واسه خواب بود ...

آخرندش : سیل غارتگر اومد ، از تو رودخونه گذشت  و الی آخر ....

پی نوشت ۱ : شرمنده ام که زیاده نویسی کردم ها ... تقصیر من نبود . تقصیر این همه حرف بود که توی دلم تلنبار شده . قول میدم که ازاین ببعد کوچولوی کوچولو بنویسم ....

پی نوشت ۲ : از همه کسانی که زحمت کشیدند و منو توی این روزای سخت تنها نذاشتن متشکرم .... اسم تک تک تون رو نمیارم چون همه تون واسم عزیز هستین . امیدوارم هیچکدوم غم نببنید .

پی نوشت ۳ :  دوست مهربانم صاحب  "وبلاگ ارتفاع درد " هروقت که به وبلاگت میامدم با شنیدن موسیقی این وبلاگ کلی آرامش میگرفتم. ازت ممنونم . میدونی  من تا آخرین نقطه  ارتفاع درد رفتم و نمیدونم کی پائین خواهم آمد...  

پی نوشت ۴  :  از وجود عزیزانتان نهایت استفاده و لذت معنوی را ببرید . مادرتان را مث گل ببوئید و ببوسید .